Na 1 afgelaste etappe, 7 echte etappes en circa 630km, 22.000 hoogtemeters, 50.000 calorieën, een dikke 45 uur, 40 liter sportdrank, 30 sinaasappelpartjes, 8 pizza's, 7 bananen, 6 liter hersteldrank, 4 kilo pasta, 0 lekke banden en een paar schaafwonden (voor de duidelijkheid alles per persoon) zijn we eindelijk gefinished in het mooie Riva del Garda aan het bekende Gardameer in Italie.

De laatste etappe was zeker niet de zwaarste, maar ook hier toch weer een kleine 1500 hoogtemeters, waarvan er vele gemaakt moesten worden via steile klimmetjes van 18% en meer.  De daaropvolgende afdaling van 5km en -30% was bijna niet lopend te doen laat staan fietsend; smal, nat door de regen en bezaaid met grote keien is dit meer hiking dan biking. De laatste 30km is vals plat naar beneden en zijn we in ons element, Hans voorop met het grote verzet en tegen de 40 km/h 'stumpen'. Het 'peleton' laten we achter ons :-) en we komen mooi gezamenlijk over de finish - dat is ook de regel van het spel!  Van de 584 teams zijn er best wel wat teams uitgevallen, van andere teams is er nog 1 rijder over en bij sommige teams staat de ene rijder tijden te wachten voor de finishlijn op zijn 'maatje' - tsja.....wat zullen we ervan zeggen.

Arno en Frank zijn ook al binnen en Bas komt net aanlopen met de Prosecco (hij had ons nog niet zo snel verwacht). Nog de traditionele duik in het Gardameer en de Transalp zit er op voor ons. Het is letterlijk en figuurlijk mooi geweest!  
Posted: 7/27/2009 11:39:13 AM by Theo Punter | with 12 comments


De afgelopen dagen niets van ons gehoord. Italie en dan met name het noorden is nog niet zover dat er overal internet is laat staan wifi. Het leven is er nog goed, rustig en de heuvels zijn hoog....heel hoog.....heel erg hoog. Dat is de afgelopen dagen wel gebleken. Voor de dinsdag stond de koninginnerit op het programma. Vier bergen werden die dag beklommen en Oostenrijk hebben we die dag achter ons gelaten. De bergen lagen er die dag ruw bij, sneeuw en veel smeltwater dat via de paden naar beneden kwam. Op de hikingtrail van 7 km hebben we hier meer dan eens kennis mee gemaakt. Natte voeten en de eerste vlekken op onze o zo witte pakjes. De koninginnerit was zwaar, na binnenkomst waren we leeg en hebben onze rust geprobeerd te pakken. Slapen na zo'n etappe gaat echter moeilijk omdat het lichaam nog vol zit met adrealine, een grote witbier heeft hier wonderen gedaan.

De volgende dag natuurlijk vol goede zin naar de start. De koninginnerit zat er op dus wat kan ons nog gebeuren..... We gingen op weg naar Sarnthein, een prachtige etappe! Technisch zeer lastig door de vele afdalingen en de lastige klimmen. Vooral de afwisseling en het feit dat je geen tijd krijgt om te herstellen hakken er die dag goed in. De stenen die wij in NL bij de intratuin kopen om onze tuin op te leuken liggen hier in het wild. Theo kwam er één tegen en probeerde hem plat te trappen, een los schoenplaatje was het gevolg. Klimmen en dalen wordt dan een stuk lastiger en dat heeft ons de nodige tijd gekost. We waren op tijd binnen en dat is waar het uiteindelijk om gaat.

De donderdag en de vrijdag etappe zouden qua zwaarte ongeveer gelijk zijn maar in ieder geval veel lichter dan de twee voorbijgaande dagen. Althans dat was wat ze zeiden tot donderdagochtend bij de start. Daar werd het verhaal dat de twee lastigste etappes voor de deur stonden. Lekker dan! Gaat de goede zin en het goede gevoel. Maar goed, we hebben een Fries aanboord dus we laten ons niet zo snel van ons stuk brengen! De etappes waren even zwaar, qua hoogtemeters allemaal boven de 3000 meter, in de downhill trails waren de etappes van deze laatste twee dagen zeer zwaar. Grote keien, grote hellingshoeken (-25%) en veel rijdende opstakels (andere deelnemers). Op wat kleine valpartijen na zijn we er goed vanaf gekomen en weer binnen de tijd geeindigd!

We kunnen natuurlijk veel schrijven over de trails die gereden zijn, de hikingtrails waarbij we met de fiets boven het hoofd naar boven moesten klimmen, dat Theo werd ingehaald door een hardloopster, over de paardestront waarin Arno belande, de Italianen die er iedere dag slechter uit beginnen te zien en inmiddels zijn uitgevallen, over de vele pasta die is gegeten, over de Costaricaanse deelneemster die bij 37 graden met een wintertenue rijdt, Hans die in zijn slaap keihard begint te juichen, over de mensen die worden geduwd door hun partner, over de twee zure Duitsers; maar jullie begrijpen dat wij nu onze rust moeten pakken om morgen in Riva de finish te kunnen halen. Bij succes is de smaak van de overwinning zoet, we hebben niets gestolen en ik verzeker jullie....niets is wat het lijkt!


  

Posted: 7/24/2009 10:11:47 PM by Theo Punter | with 7 comments


Vandaag een mooie rit van Mayrhofen naar Brixen, Italie. Na 26 km aan 1 stuk klimmen is daar eindelijk de verzorgingspost. Inmiddels zijn Hans en ik erachter dat klimmen niet mijn hobby is. Maar gelukkig nu kunnen we weer dalen...dachten we. Helaas het is nog eens 7 km klimmen en dan niet op de fiets maar er naast. Het pad is steil, er loopt een halve beek doorheen (door de sneeuwval) en het ligt ook nog eens bezaaid met enorme keien.

Eindelijk boven, in de sneeuw en met een prachtig uitzicht. En dan begint de wedstrijd pas echt voor ons, afdalen en wel zo hard mogelijk. Eenmaal beneden nog zo'n 60km naar Brixen, deels over wegen, deels door bossen en langs rivieren, erg mooi. We fietsen hard en halen zo al die klimmers weer in, want zoals Hans zegt 'de punten worden pas aan de finish verdeeld'!

Brixen is erg gezellig, maar morgen wacht de koninginnerit, 3700 hoogtemeters, dus we besluiten maar vroeg te gaan slapen.

 
Posted: 7/20/2009 8:31:41 PM by Theo Punter | with 15 comments


Eindelijk op de fiets, voor ons de eerste etappe maar op papier de tweede, van Reith naar Mayrhofen.
Bij de briefing krijgen we slecht nieuws te horen, de derde en hoogste berg wordt omzeild. Ook
daar ligt teveel sneeuw...en dat in juli.

De etappe schijnt volgens de ervaren Transalpers 1 van de gemakkelijkste routes te zijn, maar wij vinden
hem verdraaid zwaar. Twee forse klimmen waarvan de tweede niet beneden de 12% komt en dat vele
kilometers lang. Hier doen de kilos pijn erg veel pijn. Hans is toch wel 20 kilos lichter en daarom geef ik
hem het fototoestel maar, kan hij fotos maken als hij op mij wacht. Vele fotos hebben we inmiddels.

De afdalingen daarentegen zijn fantastisch, de uitzichten overigens ook! Na de finish is het toch ook nog
een kleine 40 km naar Mayrhofen, redelijk vlak dat wel en we fietsen de groep waarin wij zitten aan gort,
als het maar vlak is dan kunnen we wel fietsen! Maar na een kleine 95 km zijn we behoorlijk gesloopt,
morgen weer een dag, en daarna nog 1....

Posted: 7/19/2009 8:16:15 PM by Theo Punter | with 11 comments


Iedereen maakt zich klaar voor de allereerste rit van de Transalp 2009, de zenuwen gieren door de keel
en spieren zijn gespannen. De praatjes van de vorige dag zijn een stuk minder, het is aardig stil in de kamer.

Het weer is niet om over naar huis te schrijven, regen, regen en nog eens regen. Sterker nog het lijkt zelfs wel
wit te zijn boven op de berg.

Wij staan klaar om naar de start te gaan als een Noorse deelnemer uit ons hotel terug komt fietsen. Zonder te blikken
of te blozen roept hij al van verre dat de rit is afgelast, 40 cm sneeuw op de tracks en dus te gevaarlijk om te starten.

Al onze opgekropte spanning loopt weg als een lekke fietsband, we waren er klaar voor!

Maar na een uurtje of wat vinden we het eigenlijk ook wel goed, het is echt heel slecht weer en de eerste etappe hebben
we dus te pakken...we zijn tenslotte flexibele optimisten.
Posted: 7/19/2009 8:08:04 PM by Theo Punter | with 1 comments


 Partner Blog
Our partner blog is all about the day to day challenges of our partners.
 Recent posts
Prestatie kent vele vormen...succes maar één!
Niets is wat het lijkt!
De punten worden pas aan de finish verdeeld.
Ballast doet vaak pijn
Opgekropte spanning
 Syndication
rss
 Post archive
July 2009(7)